Korkularınla Yüzleş

''Korkularınla yüzleş.'' derdi babam bana hep sonrası kaçınılmazdı, beni 2 gün yataktan kaldırmayacak ağırlıkta bir dayak. Ağlamaktan kanlanmış gözlerime bakar tekrar ederdi.

 ''Korkularınla yüzleş.''

Babamı hiç anlayamadım, benim aksime ne sigara ne alkol alırdı. Ama böyle bir garipti, hep yorgundu, sürekli ağlardı. Bazen sadece sinirini benden çıkarmak için beni dövdüğünü düşünürdüm. Korkularımı bahane ederdi. Oysa benim babamdan ve köpeklerden başka bir korkum yoktu ki bunu en iyi o biliyordu.

Köpek herif diye çağırırdı beni. Tembellik ediyorsun bana yemek hazırla derdi. 2. işimden çıkıp doğruca eve gidiyordum oysaki. Bazen bütün gün evde oturup eve geleceğim saati beklediğini düşünüyorum. Onu tekli koltuğundan beni dövmekten başka hiç bir şeyin olduğunu zannetmiyorum.

Büyük adam değildi benim babam. Annemi ve kız kardeşimi ben daha 7 aylıkken öldürmüştü. Hakim amcamdı. Kaza demiş, küçük bir cezayla çıkmış o da.

Kız kardeşim çok güzelmiş Adile teyzenin dediğine göre. Bütün mahalle evden çıkmasını beklermiş onun gülümsemesini görmek için. Adile teyze kapı komşumuz bu arada. 70 li yaşlarında beyaz saçlı tatlı bir kadın. Onunla geçmişi merakım dışında asla konuşmadım. Aslında insanların hiç biriyle konuşmak istemedim ben.

Tek hobim parmağımın ucunu kesip odamın duvarlarına bir şeyler yazmak. Babam görse ne derdi bilmiyorum ama yapıyorum işte. Hem o demiyor muydu korkularınla yüzleş diye?

Babamı öldürdüğümde 19 yaşındaydım. O kadar sinirlendirmişti ki dilini çektim çenesine vurdum ve kan kaybından öldü. Onun acı çekişini izledim dakikalarca. Her dakikam bir gün gibiydi. En çok koltuğundan kalkıp kalkmayacağını merak etmiştim. Kalkmadı da, o benden çok sevdiği koltuğuna bütün pislikle dolu kanını boşalttı ve gitti. 

6 yıldır tek hücreli bir ceza evinde kalıyorum. Hakim nefret suçu demişti, haklıydı da Asla pişman olmadım o benim Babamdı ve ben onun bana verdiği en büyük nasihati yerine getirmiştim. Korkularımla yüzleşmiştim.